Na niebiesko, czyli gody żab moczarowych

Co roku wiosną jest taki moment w przyrodzie, zazwyczaj bardzo krótki, kiedy nagle woda w płytkich zbiornikach staje się „niebieska”. Mowa jest oczywiście o jednym z przedstawicieli naszej rodzimej batrachofauny – żabie moczarowej. Właśnie wtedy samce „przywdziewają” osobliwą szatę i przez wiele godzin „bulgoczą” nad mokradłami, rozlewiskami.

Bardzo często wśród nich można zaobserwować również żaby trawne Rana temporaria. Te dwa gatunki należą do tzw. żab brunatnych. Okres żabich godów jest zazwyczaj bardzo krótki i trwa w zależności od pogodnych dni, od kilkunastu do kilkudziesięciu dni. Tuż po złożeniu skrzeku płazy te milkną. Ale woda dalej „żyje” … po amorach żab brunatnych, w ich miejsce pojawiają się żaby zielone …

Żaba moczarowa jest w Polsce gatunkiem ściśle chronionym. Jest wymieniona w Konwencji Berneńskiej oraz w Załączniku IV Dyrektywy Siedliskowej Komisji Europejskiej. Żaby moczarowe w Polsce występują przede wszystkim na niżu, zasiedlając tereny podmokłe, zalane łąki, torfowiska, oczka śródpolne, czyli wszędzie tam, gdzie woda stosunkowo szybko się nagrzewa.

Jednym z zagrożeń dla zachowania gatunku jest osuszanie terenów podmokłych. Również dużym problemem jest zaśmiecanie oczek wodnych, spływy z pól uprawnych środków do nawożenia i ochrony roślin. Wszystko to powoduje, że płazy mają co raz mniej miejsc do rozrodu. Niestety w efekcie prowadzi to do nieodwracalnych zmian w ich środowisku i wycofania się gatunku. Nie pozwólmy aby te pożyteczne organizmy zniknęły z naszego wiosennego krajobrazu.